άρθρο 

του Υποναυάρχου ε.α. Στέλιου Φενέκου

Έχω αναφερθεί και παλιότερα για το ποια είναι η βασική μας εθνική θέση, για την επήρεια του συμπλέγματος του Καστελλόριζου στην οριοθέτηση της ΑΟΖ (https://athmonionvima.gr/.../vasiki-thesi-gia-tin.../).
Ας αναλύσουμε πιο απλά το τι λένε πολλοί σήμερα, αναφερόμενοι στην δυνητική προσφυγή στο ΔΔΧ, όσον αφορά την περιοχή του Συμπλέγματος Καστελλόριζου στην Ανατολική Μεσόγειο :
« Εάν προσφύγουμε, το ΔΔΧ δεν θα μας δικαιώσει για το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, γιατί σε άλλες αποφάσεις του δεν αναγνώρισε πλήρη επήρεια σε ανάλογα νησιά και συμπλέγματα και συνεπώς η θέση μας είναι μαξιμαλιστική, το να διεκδικούμε δηλαδή πλήρη επήρεια και οριοθέτηση στην μέση γραμμή».
Όμως αφενός υπάρχουν και αποφάσεις ΔΔ που αναγνωριζουν πλήρη επήρεια νησιών με δυνατότητα συντήρησης οικονομικής ζωής στην οριοθέτηση ΑΟΖ (γιατί επικαλούνται μόνο τις δυσμενείς για μας περιπτώσεις;) και αφετέρου ποιος αποφασίζει αν θα έχει το σύμπλεγμα πλήρη επήρεια;
• Ο κάθε ένας από εμάς ;
• Ο κάθε πολιτικός και καθηγητής ;
• Ή μήπως ένα σώμα διεθνών δικαστών αφού πρώτα εξετάσει ενδελεχώς τις Κύριες ή Πρωτογενείς πηγές Διεθνούς Δικαίου (Συνθήκες –UNCLOS-, έθιμο, γενικές αρχές: πρωτότυπη παράγωγη Διεθνούς Δικαίου), τα στοιχεία και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς ;
• Και αφού τα εξετάσει διεξοδικά όλα αυτά και δει την ορθότητα των επιχειρημάτων, την ικανότητα παράστασης και υποστήριξής τους από κάθε πλευρά, θα συνεκτιμήσει όλες τις επικουρικές ή δευτερογενείς πηγές διεθνούς δικαίου (διεθνείς αποφάσεις, κείμενα διεθνολόγων, δημοσιολόγων κλπ) ;
• Και ΤΟΤΕ μόνον, όταν ακούσει όλες τις πλευρές υποστήριξης συμφερόντων, και όχι από πριν, και συνεκτιμήσει όλες τις πηγές δικαίου (Κύριες ή πρωτογενείς και επικουρικές ή δευτερογενείς), θα αποφασίσει για την πλήρη η μη επήρεια κάθε νησιού.
• Επισημαίνεται μάλιστα, ότι στην UNCLOS δεν υπάρχει πουθενά γραμμένη η λέξη «μειωμένη επήρεια» ή κάτι αντίστοιχο για την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ των νησιών που μπορούν να υποστηρίξουν οικονομική ζωή. Η λέξη επήρεια εμφανίζεται μόνον σε αποφάσεις του ΔΔΧ, στην νομολογία δηλαδή.
• Και γι αυτό το ΔΔΧ, όταν ξεκινάει να εξετάσει μία υπόθεση οριοθέτησης, ξεκινάει με το τι προβλέπεται στην UNCLOS (και όχι στην νομολογία), δηλαδή ξεκινάει χαράσσοντας πρώτα την ΜΕΣΗ ΓΡΑΜΜΗ .
Αυτό δηλαδή που ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ από την συνθήκη για όλα τα νησιά με δυνατότητα υποστήριξης οικονομικής ζωής.
Όλα τα άλλα αποτελούν ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ, δηλαδή αποδείξεις της ύπαρξης και του περιεχομένου μίας πρωτογενούς πηγής και όχι πρωτότυποι ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥ.
Οι Συνθήκες και οι γενικές αρχές βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας και είναι γνωστές ως πρωτογενές δίκαιο.
Ακολουθεί στην ιεραρχία το παράγωγο δίκαιο, το οποίο είναι έγκυρο μόνον υπό την προϋπόθεση ότι είναι συμβατό με τις ιεραρχικά ανώτερες πράξεις και συμφωνίες.
Και οι αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων προκύπτουν αφού εξεταστεί οπωσδήποτε πρώτα η πρωτογενής πηγή και μετά οι δευτερογενείς πηγές και η επιχειρηματολογία των χωρών στην σύγκρουση συμφερόντων που υποστηρίζουν ενώπιον του Δικαστηρίου.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ:

Τα βασικά επιχειρήματα της χώρας δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο, παρά η παράθεση των πρωτότυπων ΚΑΝΟΝΩΝ ΔΙΚΑΙΟΥ της ίδιας της Συνθήκης (UNCLOS).
Το πως θα αποφασίσει ένα Διεθνές Δικαστήριο σε μία προσφυγή δεν είναι πεδίο ανεύθυνης εξωδικαστικής ερμηνείας από τον καθένα από εμάς.
Και η προσφυγή σε κάθε Δικαστική είτε Διαιτητική αρχή του Διεθνούς Δικαίου γίνεται λόγω του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης συμφερόντων των κρατών, επί των οποίων έρχεται η κάθε Δικαστική αρχή για να αποφασίσει επί αυτής της σύγκρουσης και για να τα εξισορροπήσει.
Δεν μπορεί λοιπόν να μιλάμε για προσφυγή στην Χάγη και να μην υποστηρίζουμε ταυτόχρονα ότι ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ από την UNCLOS ως πρωτογενής πηγή διεθνούς Δικαίου.
- Δηλαδή ότι τα νησιά που μπορούν να συντηρήσουν οικονομική ζωή έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ .
- Ότι η μέση γραμμή είναι η θέση μας ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο θα κληθεί να αποφασίσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων της κάθε πλευράς.
Και τα επιχειρήματά μας θα πρέπει να είναι πλήρη, ολοκληρωμένα χωρίς αοριστίες υπεκφυγές, αντιφάσεις, αυτοαναιρέσεις και παλινωδίες.
Πόσο μάλλον όταν η άλλη πλευρά υποστηρίζει τα συμφέροντά της πλήρως καταχρηστικά έναντι των δικών μας.