ΣΥΝΕΧΕΙΑ "Μύθοι και πραγματικότητα για την αρμοδιότητα του Λιμενικού Σώματος στον Αιγιαλό και την Παραλία"

γ. Ποιο το όφελος για τον Έλληνα Πολίτη και την Χώρα από την προτεινόμενη ανακατανομή των αρμοδιοτήτων; 

Ανεξάρτητα με το ποιος θα έχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην σύγχυση αρμοδιοτήτων μεταξύ των Υπηρεσιών, το ερώτημα είναι ένα: Ωφελείται ο Έλληνας πολίτης από την νέα ρύθμιση  για τις πρόσθετες αρμοδιότητες  του Λ.Σ. στον Αιγιαλό και στην Παραλία;  

Σχετικά με το ερώτημα αυτό, την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στην δυνατότητα υπερκερασμού των δυσκολιών, που θα  ανακύψουν από  την εφαρμογή του μέτρου. Ενδεικτικά επισημαίνουμε: 

i. Τα όρια αρμοδιοτήτων των Υπηρεσιών και εν προκειμένω της ΕΛ.ΑΣ και του Λ.Σ  θα πρέπει να σαφή και μη  αμφισβητήσιμα, με  σήμανση και κυρίως να είναι αναγνωρίσιμα  και από τους πολίτες.

ii. Στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των Ακτών της Χώρας δεν έχουν καν χαραχθεί τα όρια του Αιγιαλού, Παραλίας, Παλαιού Αιγιαλού σύμφωνα με τα οριζόμενα στον ν. 2971/2001. 

Αυτό ακριβώς αποτελεί την αρχή παρεπόμενων προβλημάτων..

Τα παραπάνω μας παραπέμπουν  σε απείρου κάλους καταστάσεις του παρελθόντος, που μας αφηγούνταν οι παλαιότεροι αναφερόμενοι ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1950 έως 1970, οπότε θεσπίστηκε το ΝΔ 444/1970 και κόπασαν  οι όποιες αμφισβητήσεις…

Βλέπετε την περίοδο αυτή η αρμοδιότητα του Λ.Σ περιλάμβανε και τον Αιγιαλό, που οριζόταν από τις διατάξεις του ΑΝ2344/1940, ως η περιστοιχούσα την θάλασσα χερσαία ζώνη η οποία βρεχόταν από την μέγιστη πλην όμως συνήθη ανάβαση των κυμάτων. 

Πόσες φορές Χωροφύλακες και Λιμενοφύλακες δεν διαφωνούσαν για το σημείο που φθάνει το μέγιστο χειμέριο κύμα, προκειμένου επιληφθούν ενός συμβάντος; 

Ασφαλώς ακούγαμε τις ιστορίες αυτές με προσοχή και σεβασμό στους πριν από εμάς.  Σε κάποιες από αυτές  τις αφηγήσεις περίσσευε   αναμφίβολα και το στοιχείο της υπερβολής, όσον αφορά την μετακίνηση πειστηρίων εγκλημάτων  κοντύτερα ή απόμακρα από την άκρη του νερού της θάλασσας, προκειμένου να μην υπάρχει αμφισβήτηση αρμοδιότητας επί ενός  συμβάντος…

Οι τότε ισχύουσες ασαφείς νομοθετικές ρυθμίσεις ήταν η βασική αιτία των δεινών  και όχι τα ίδια τα όργανα επιβολής του νόμου  της Χωροφυλακής, Αστυνομίας Πόλεων και του Λ.Σ. που ερμηνεύοντάς τες  διαφωνούσαν. 

Όλα αυτού τους είδους θέματα αντιμετωπίσθηκαν  με το Ν.Δ. 444/1970,  τέθηκε ως όριο αρμοδιότητας του Λ.Σ. η θάλασσα μέχρι του σημείου επαφής του υγρού στοιχείου με την ξηρά. 

Τέλος οι αμφισβητήσεις. Το όριο ήταν ορατό, βέβαιο και έπαψαν να υπάρχουν ζητήματα  συναρμοδιότητας, αλλά και αν ανέκυπταν,   καθορίστηκε η επίλυσή τους  σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 6,7 και 8 του ίδιου νομοθετήματος. 

iii. Σήμερα, με την προτεινόμενη διάταξη μήπως  το Λ.Σ.  κάνει βήματα προς τα πίσω…;

Είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι με την προτεινόμενη διάταξη οδηγούνται  ξανά τα όργανα επιβολής του νόμου, να στήνουν καυγάδες μεταξύ τους για το πού είναι η Κόκκινη ή  η Κίτρινη γραμμή του Αιγιαλού και της Παραλίας. Ποιος είναι αρμόδιος ή αναρμόδιος…

Χαριτολογώντας, ας μην  αποκλείσουμε  στις νέες διαταγές περί ατομικού εξαρτισμού του Προσωπικού του Λ.Σ., ίσως να περιλαμβάνεται και Χάρτης χάραξης Αιγιαλού και Παραλίας  καθώς και συσκευή gps για την εύρεση των στιγμάτων της οριοθέτησής των.

Έτσι, προκειμένου επιληφθεί κάποιος σε ένα επείγον περιστατικό, θα πρέπει πρώτα να δει τα Σχέδια Χάραξης Αιγιαλού και Παραλίας που τηρεί (τις καθημερινές…όχι και τις αργίες..) η Κτηματική Υπηρεσία, να μετρήσει… και μετά βλέπουμε… 

 Δηλαδή κάτι σαν το «Βάστα Τούρκο να γεμίσω….»

Δεν συζητάμε καθόλου για τις περιοχές, όπου δεν έχει καθοριστεί ο Αιγιαλός  και η Παραλία….

Αλήθεια στις  περιοχές αυτές,  ποιος θα μας πεί, αν μια παράνομη πράξη διενεργείται  εντός ή εκτός ορίων της  παραλίας, η οποία σημειωτέον  κυμαίνεται μέχρι και 50 μέτρα από το όριο του Αιγιαλού, το οποίο επίσης δεν θα έχει καθοριστεί; 

iv. Όταν μιλάμε, ότι υπάρχει αμφιβολία αρμοδιότητας για θέματα γενικής αστυνόμευσης, τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία…

Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές που μπορεί να κινδυνέψουν ή και να χαθούν γιατί κάποιοι δεν μελέτησαν τις συνέπειες πριν νομοθετήσουν…

Βλέπετε, μια ζωή σε κίνδυνο ή η λήψη άμεσων προληπτικών μέτρων ασφαλείας, δεν είναι σαν ένα αυθαίρετο που μπορείς, όταν γυρίσεις στο γραφείο  με την ησυχία σου στέλνοντας και σχετικά έγραφα σε άλλες Υπηρεσίες να  διερευνήσεις, αν είναι στον αιγιαλό ή την παραλία. 

Ο κίνδυνος μιας ζωής και η ανταπόκριση σε ανάλογου  είδους καταστάσεις επιβάλλουν  την  άμεση και αστραπιαία  αντίδραση…

5. ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΤΟ Λ.Σ. ΓΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΑΛΟ – ΠΑΡΑΛΙΑ;

Αν υποθέσουμε ότι υιοθετείται η άποψη, να αλλάξει ρότα το Λ.Σ. και να κατευθυνθεί προς την στεριά.

Έχει την ικανότητα να το αναλάβει άμεσα; Δεν χρειάζεται κατάλληλο εκπαιδευμένο προσωπικό για να ανταπεξέλθει στις νέες ανάγκες;

Δεν θα ήταν σκόπιμη μια έρευνα στην ΕΛ.ΑΣ να παρέξει στοιχεία για τον αριθμό προσωπικού που απασχολεί αυτή στις παράλιες πόλις και τα σημεία παραθερισμού όλης της Ελλάδας, τα περισσότερα των οποίων περιλαμβάνουν δρόμους που βρίσκονται εντός παραλίας;

Να επισημανθεί ότι ο έλεγχος της τροχαίας κίνησης, η ανταπόκριση σε τροχαία συμβάντα εκτός λιμένα, σε καμιά περίπτωση δεν είναι της ίδιας έντασης και δεν προσομοιάζει με ότι  συμβαίνει εντός του χώρου ενός λιμένα.

Άρα, απαιτούνται νέες δομές με στελέχωση από ειδικά και εκπαιδευμένο προσωπικό, κατάλληλο εξοπλισμό και  μέσα ανάλογα με αυτά που διαθέτει και  η ΕΛ.ΑΣ.

Το ίδιο ισχύει και για την λήψη μέτρων τάξης και ασφάλειας σε ανοικτούς χώρους όπως είναι ο Αιγιαλός και η Παραλία…

Το Λιμενικό Σώμα θα είναι έτοιμο για άσκηση των αρμοδιοτήτων της προτεινόμενης διάταξης,  μόνο στην περίπτωση που μπορεί να απαντήσει και να δώσει λύσεις στα ερωτήματα και προβλήματα , που αυτόματα εγείρονται από την στιγμή της ψήφισής της.  

Πάντως, αν απλά ψηφιστεί η διάταξη και τα στελέχη του Λ.Σ. φορτωθούν τις πρόσθετες αρμοδιότητες χωρίς καμία άλλη στήριξη, με βεβαιότητα η απάντηση είναι μία και μόνη:

ΟΧΙ, το Λ.Σ. σήμερα υπό αυτές τις συνθήκες, ΑΔΥΝΑΤΕΙ να ασκήσει αυτές τις αρμοδιότητες… 

6. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ-ΛΥΣΗ;

α. Γιατί ανάθεση στο Λ.Σ. της γενικής αστυνόμευσης και  όχι ανάθεση καθ ΄ύλην αρμοδιότητας;

Είναι γεγονός ότι από την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 29 του ν. 2971/2001 παρατηρείτο το φαινόμενο άλλος να συντάσσει την δικογραφία (ΕΛ.ΑΣ)  και άλλος να επιβάλλει διοικητικά πρόστιμα (Λ.Σ.).

Με απλά  λόγια όποιος επιλαμβάνεται για την επιβολή προστίμων σε περιπτώσεις παρεμβάσεων στον Αιγιαλό και την Παραλία, να έχει και την αρμοδιότητα της διενέργειας και των προανακριτικών πράξεων επί ενός τέτοιου περιστατικού. Αυτός που επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις, να ολοκληρώνει και την δικογραφία προς τον  Εισαγγελικό Λειτουργό.

Αυτή η πρόταση είναι εντελώς άλλο πράγμα και πλήρως κατανοητό. Αποτελεί μία από τις πολλές περιπτώσεις άσκησης καθ΄ ύλην αρμοδιότητας και δεν έχει σχέση με την ανάθεση γενικής αστυνομικής αρμοδιότητας στον Αιγιαλό και την Παραλία, που επιχειρείται να νομοθετηθεί με την προτεινόμενη διάταξη..

β. Υπάρχει προηγούμενο ή συναντάται για πρώτη φορά άσκηση  καθ’ ύλην αρμοδιότητας σε τοπική  αρμοδιότητα άλλου οργανισμού, όπως εν προκειμένω της ΕΛ.ΑΣ;

Ασφαλώς και υπάρχουν σωρεία παραδειγμάτων ιστορικού  προηγούμενου. 

Αυτό δεν συμβαίνει  με τον έλεγχο και την συγκέντρωση προανακριτικού υλικού  από τις Λιμενικές Αρχές  για τα  ελαιοτριβεία, τις  ξενοδοχειακές  μονάδων  που δραστηριοποιούνται στην ενδοχώρα;

Αυτό δεν συμβαίνει  και με τον έλεγχο συνεργείων- μονάδων (π.χ. σωσίβιες σχεδίες) σχετικών με την ναυτιλία από υπηρεσίες του Υπουργείου ή των Λιμενικών Αρχών που δραστηριοποιούνται εντός της ενδοχώρας;

Αυτό δεν συμβαίνει όταν η  Αστυνομία όταν διατηρεί και ασκεί και σήμερα τις αρμοδιότητες των άρθρων 4 και 5 το Ν.Δ. 444/1970  εντός Ζώνης Λιμένα;

Αυτό δεν συμβαίνει με τις υπερεσίες του Υγειονομικού  στις Ζώνες Λιμένα; 

Και πόσα άλλα παραδείγματα θα μπορούσε κάποιος να απαριθμίσει…

γ. Διακλαδικότητα: Η απάντηση στην λύση των σύγχρονων θεμάτων αστυνόμευσης… 

Σήμερα  η  Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία επιβάλλεται να προωθεί με κάθε τρόπο την συνεργασία και την διακλαδικότητα μεταξύ των Υπηρεσιών. 

Το επιβάλλουν  οι σύγχρονες απαιτήσεις και η τεχνολογική εξέλιξη, η ανάγκη αξιοποίησης της τεχνολογίας για την βελτίωση της αποτελεσματικότητας στη δράση των Υπηρεσιών.

Πάντα εντός των Υπηρεσιών υπήρχαν οι φωνές ύψωσης τειχών στην ανάπτυξη της διακλαδικής δράσης μεταξύ των Υπηρεσιών, με συνήθως τραγικές συνέπειες και αποτελέσματα…

Ας μην σπεύδει λοιπόν η Ηγεσία να υιοθετεί με ευκολία τέτοιου είδους προτάσεις.

Εάν η Πολιτική Ηγεσία επιμείνει, τότε δεν θα είναι άμοιρη ευθυνών. 

Γιατί τότε θα  υπάρχει σκοπιμότητα… 

Ο λόγος μάλλον είναι προφανής, έστω και αν δεν καθομολογείται…