Εγκαταλείπει την παραδοσιακή του “φωλιά” οριστικά το πιο επιτυχημένο ιστορικά σε όρους επιχειρησιακούς και βιομηχανικούς ταυτόχρονα μαχητικό αεροσκάφος στον κόσμο, το F-16 της Lockheed Martin και από το γνωστό Φορτ Γουόρθ του Τέξας, από όπου προήλθαν και τα F-16 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, μετακινείται στο Γκρένβιλ της Νότιας Καρολίνας.

Ενώ πολλοί πίστευαν ότι η μετακίνηση αυτή θα αποτελούσε τη “συνταξιοδότηση” του F-16, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών προσέφεραν την πιο… παταγώδη διάψευση των προβλέψεων για τον τομέα της παγκόσμιας αμυντικής βιομηχανίας.

Μπορεί να ήταν λογικό το συμπέρασμα ότι η έλευση των F-35 Lightning II, το πολύ μεγάλο κόστος ανάπτυξης που πλησίασε το ενάμιση τρισεκατομμύριο δολάρια και η ανάγκη “κατάκτησης” νέων αγορών, στήριζε αξιόπιστα το επιχείρημα ότι το F-16 βαίνει προς οριστική “συνταξιοδότηση” και η κατασκευάστρια εταιρία θα προωθεί επιθετικά το νέο μαχητικό πέμπτης γενιάς, “ρίχνοντας” την πλατφόρμα που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες στα αεροπορικά οπλοστάσια των δεκάδων χωρών ανά τον κόσμο.

Δεν ήταν γραφτό όμως να γίνει έτσι… Όταν οι υπεύθυνοι χάραξης στρατηγικής της Lockheed Martin συνειδητοποίησαν ότι ένα επαναστατικό τεχνολογικά προϊόν, όπως το F-35 που αλλάζει συνολικά τη φιλοσοφία των αεροπορικών επιχειρήσεων δεν θα είναι εύκολο να υιοθετηθεί από όλους τους πελάτες του F-16, σκέφθηκαν την “ενδιάμεση λύση”…

Οι δικαιολογίες που ακούγονταν ήταν αρκετές και δεν στερούνταν δικαιολογητικής βάσης. Το νέο αεροσκάφος παρουσίαζε “παιδικές ασθένειες” όπως κάθε νέο οπλικό σύστημα, το μοναδιαίο κόστος δεν είχε μειωθεί ακόμα και η συντήρηση – υποστήριξη του αεροσκάφους είναι δαπανηρή. Κατά συνέπεια, σε εποχές “ισχνών αγελάδων” που βιώνει η παγκόσμια αμυντική βιομηχανία, πολλοί επιθυμούσαν να υιοθετήσουν τη στάση του “βλέποντας και κάνοντας”…

Ένα άλλο πρόβλημα ήταν οι ισχυρές αντιστάσεις τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και σε στρατιωτικό, αφού υπήρχαν φωνές που διατύπωναν το ερώτημα “για ποιον λόγο να εγκαταλειφθεί τόσο νωρίτερα το F-16 που μπορεί να μας καλύψει τουλάχιστον μια ακόμη δεκαετία, χωρίς εκπλήξεις, με προσδιορισμένο κόστος και μόλις το νέο οπλικό σύστημα ωριμάσει κάνουμε το βήμα στη νέα γενιά”…

Κάπου εκεί ξεκίνησε η αξιοποίηση συστημάτων και υποσυστημάτων, νέων τεχνολογιών που ενσωμάτωνε το F-35 στα F-16. Το “πείραμα” δείχνει να έχει συγκλονιστική επιτυχία, αφού όχι μόνο δεν πήρε την… κατηφόρα της απόσυρσης το F-16, αλλά μετετράπη σε ένα μαχητικό 4,5 γενιάς, με αποτέλεσμα πολλοί να υποστηρίζουν ότι αν είχε τη δυνατότητα μειωμένης παρατηρησιμότητας (stealth) με τη μεταφορά οπλισμού όχι σε εξωτερικούς πυλώνες αλλά στο εσωτερικό του, ίσως να μιλούσαμε για ένα καλύτερο του F-35 μαχητικό αεροσκάφος!

Το F-16 όχι μόνο κέρδισε νέες αγορές όπως αυτές του Μπαχρέιν που παράγγειλε F-16 Block 70 τον περασμένο Ιούνιο, τη Σλοβακία που υπέγραψε συμφωνία τον περασμένο Δεκέμβριο, έχει εγκριθεί η προμήθεια δεκάδων μαχητικών F-16V από το Μαρόκο και η αναβάθμιση υπαρχόντων στο επίπεδο Block 70, ενώ τέλος, διεκδικεί με σημαντικές – έως εξαιρετικές – πιθανότητες και την αγορά της Βουλγαρίας, με την οποία διεξάγονται διαπραγματεύσεις.

Το σημαντικό ήταν για την κατασκευάστρια εταιρία Lockheed Martin, ότι η ανανέωση του επιχειρησιακού βίου των F-16 έγινε με τρόπο που να ανταγωνίζεται επάξια τα σύγχρονα μαχητικά τέταρτης γενιάς, αλλά να μη λειτουργεί υπονομευτικά σε σχέση με το F-35. Αντιθέτως, λειτουργεί συμπληρωματικά και υποστηρικτικά, κάνοντας το F-35 να φαντάζει ως η πιο λογική μετάβαση σε αεροσκάφος νέας γενιάς για τους χρήστες του F-16.

Δηλαδή τους ενίσχυσε το κίνητρο, εισάγοντας και εξοικειώνοντάς τους με τμήματα των τεχνολογικών καινοτομιών που αξιοποιεί το F-35, έτσι ώστε να λειτουργεί ως αντικίνητρο στην αναζήτηση άλλης λύσης! Ο ορισμός του βιομηχανικού colpo grosso…

Όχι μόνο “ευθυγράμμισε” τους διστακτικούς στη λύση του F-35 μελλοντικά, αλλά και έδωσε νέα πνοή στη γραμμή παραγωγής των F-16, διατηρώντας θέσεις εργασίες στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, που από την πρώτη στιγμή έδειξε μια ιδιαίτερη “τρυφερότητα” για την ανταγωνίστρια της Lockheed Martin, την Boeing!

Ως αποτέλεσμα, η μετακίνηση της γραμμής παραγωγής στη Νότια Καρολίνα, θα δημιουργήσει 400 νέες θέσεις εργασίας, ενώ οι απαιτήσεις για τη βιομηχανική υποστήριξη του προγράμματος του F-35 αυξάνονται, με αποτέλεσμα προσλήψεις και στο Τέξας…

Η δε γραμμή παραγωγής που παραμένει ανοικτή με νέες παραγγελίες, συντηρεί 400 εταιρίες-προμηθευτές στην εφοδιαστική αλυσίδα του μαχητικού, συντηρώντας επιπλέον θέσεις εργασίας σε συνολικά 41 πολιτείες των ΗΠΑ.

Κάπου εκεί είναι χαρούμενη και η Ελλάδα μας με την πολύπαθη ΕΑΒ, ένα “μαγαζί γωνία” που είχε όμως την τύχη όλων των υπολοίπων που διοικήθηκαν από το φαύλο μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος, χωρίς εξαιρέσεις (σ.σ. στους “διοικητές”). Δεν είναι μυστικό ότι τα τελευταία χρόνια η ΕΑΒ συντηρείται από τη δουλειά που της δίνει η Lockheed Martin και όχι μόνο από το πρόγραμμα των F-16…

defence-point.gr